Auteur: Carmine Gallo

De auteur geeft een uitgebreid verslag weer van zijn analyse van talloze TEDx-talks. Daarbij komt hij tot negen successleutels voor een pakkende, beklijvende presentatie.

De resultaten in dit boek zouden moeten toegepast worden bij elke awareness-presentatie die een Business Continuity medewerker, risicomanagement verantwoordelijke, veiligheidsconsulent, … wil geven voor de medewerkers van zijn organisatie. Veel van de tips gaan in op algemeen gekende principes zoals “Kill your darlings” en “In der Beschränkung zeigt sich den Meister”. Maar er is veel meer. Ze worden ondergebracht onder 9 principes is evenzoveel hoofdstukken:

In het eerste hoofdstuk benadrukt de auteur de passie die je moet uitstralen over het onderwerp. Je kan daarbij jezelf in theorie drie vragen stellen: waarom doe je het, wat is je passie, maar dan komt de hamvraag: waarvan gaat je hart een slagje sneller slaan? In praktijk is dus die derde vraag van belang. Waarvan gaat je hart sneller slaan. Veel presentaties komen daar niet aan toe en verzanden in monotoon gemompel.

In het tweede hoofdstuk blijkt dat verhalen superbelangrijk zijn, veel belangrijker dan statistieken, die je beter niet gebruikt dan wel, en als je ze nodig hebt best op een originele manier laat zien. De twee beste verhalen zijn die van een misérie-getroffen persoon die uit een put kruipt, maar het meer succesvolleverhaal is iemand die een onterechte dip neemt in de misérie door een kwaadaardige persoon en dan er uit kruipt uit de misérie en zijn geluk vindt. Maar het verhaal moet wel verbonden zijn aan het idee van de passie die je wil verkopen !

Een derde hint is een derde hoofdstuk waard: voer een gesprek. Je moet je zodanig veel geoefend hebben dat het als natuurlijk overkomt, zonder “euhms” en zonder vaak voorkomende stopwoordjes. Je moet zo doordrongen zijn van het onderwerp dat je het bijna vertelt aan een vriend. Basically geldt hier “fake it till you make it”. Doe alsof tot je het echt geworden bent.

Dat waren de eerste drie hoofdstukken van het emotionele deel.

Deel twee van het boek benadrukt de nood aan het vernieuwende: menselijke hersenen zijn bijzonder geboeid door het aanleren van nieuwe dingen. Daarbij is, voor bijv. het vinden van sponsors, het emotionele ook belangrijk: je moet het nieuwe ding nog steeds passioneel brengen, en origineel en authentiek, of het verzandt in het niets.

Het vijfde hoofdstuk titelt “Bezorg mensen momenten waar hun mond van openvalt”. Hier een  voorbeeld zijn de muggen van Bill Gates, of de echte mensenhersens waarmee Dr Jill op het podium stond…

En ook onder vernieuwend staat het hoofdstuk “Doe eens leuk”. Inderdaad, humor heeft een verluchtend effect. Maar daar is er een belangrijke valkuil bij: vertel geen moppen, zeker geen bestaande moppen, en probeer geen comedian te zijn. Ook hier is authenticiteit belangrijk. Men verwacht geen comedian, dus speel die niet. Het belangrijke is niet een bulderlach maar een glimlach op het gezicht van de mensen. De beste truc om grappig te zijn is dus om het proberen niet te zijn. Wat dan wel? Wat helpt is enkele anekdotes te vertellen uit het echte leven, die je linkt aan het onderwerp en waar je zelf met een glimlach aan terugdenkt. Echt goed grappig zijn vereist veel werk: een top comedian kan twee jaar schaven aan een grap voordat die perfect ineen zit.

En dan komen we aan het derde deel: “Memorabel”.

Om memorabel te zijn mag je niet te lang vertellen in de tijde en niet te kort. Achttien minuten blijkt een ideale tijd te zijn, lang genoeg voor de verteller om zijn belangrijkste punt te maken, en kort genoeg zodat het publiek het allemaal kan bevatten, en er thuis met plezier aan terugdenkt en er iets mee gaat doen of erover gaat bijlezen.

Het achtste hoofdstuk geeft als truc voor memorabel te zijn om meervoudige zintuiglijke ervaringen te delen. De daarbij bruikbare technieken zijn zien (de belangrijkste ! leve Powerpoint), horen (met audiomateriaal) en voelen (bijvoorbeeld geuren, of een object laten rondgaan,…). Tevens belangrijk is de regel van drie te gebruiken: drie zintuiglijke ervaringen, maximaal drie nieuwe ideeën, etc.)

Maar wat absoluut belangrijk is om memorabel te zijn is “Vaar je eigen koers”: wees uzelf. Je moet niet de nieuwe Bill Gates zijn, of een tweede Oprah. Je moet je eigen zelve eigenste ik zijn met een eigen gepassioneerd verhaal. Volhouden tot je bent waar je wil zijn. En oefenen, oefenen, oefenen. Voor de spiegel, bij een vriend(in), tijdens het eten,… tot het goed zit

 

De reden waarom ik dit boek, dat ogenschijnlijk niets te maken heeft met risicomanagement of BCM, recenseer, is omdat het universeel is voor managers, als een veelvoorkomend type spreker. Niets is zo onpersoonlijk als misschien 80% van de managementspeeches, die vaak monotoon zijn en waar iedereen bij denkt “Hoe geraak ik hier ongemerkt weg?”. Ook op sommige conferenties zouden de meeste sprekers de principes in dit boek best toepassen.