Het is de bedoeling om met de reeks “Crisismanagement Strikt Genomen” te focussen op dingen die van belang zijn ten tijde van crisissen.
Een schijnbaar minder belangrijke rol binnen het CMT is deze van notulist. Dit misleidend idee zorgt er vaak voor dat deze taak mis begrepen en onderschat wordt. Daardoor zijn er vaak geen kandidaten voor te vinden. Maar als je er over nadenkt, kan je het best wel spannend invullen.
Auteur: Manu Steens
Eigenlijk is dit een vreemde vraag. Het veronderstelt het bestaan van een ideale inspanning qua risicomanagement, en dat het bijhorend niveau kan overstegen worden. Ik ben niet zeker van het ene noch het andere. Risicomanagement stel ik hier even eenvoudig voor als alle gecoördineerde handelingen om een organisatie te sturen en te handhaven m.b.t. risico’s. Kan er een ideaal niveau van risicomanagement zijn? Kan je het teveel coördineren? Zijn een teveel aan maatregelen mogelijk?
Auteur: Drs H.C.van Eyck van Heslinga
Dit praktijkboek slaat de brug met de theorie aan de kant van de practicus.
Voorafgegaan door een korte noot over crisismanagement in theorie, waarbij een elementaire uitleg gegeven wordt over oorzaken van crisissen, een typering van organisaties, en leidende principes bij crisismanagement, gaat de schrijver over op 10 types van crisissen die uit het onderzoek voor dit boek naar voren kwamen. Daarbij werden steeds praktijkgevallen meegegeven, en een principiële aanpak van het probleem.
Uit deze aanpak van het probleem blijkt hoe divers de oplossingen voor crisissituaties kunnen zijn. Het moeten niet steeds naakte ontslagen zijn of afvloeiingen, er bestaan oplossingen mbt elk onderdeel van de organisaties, zoals infrastructuur, personeel, ICT, processen. Afhankelijk van de specifieke oorzaak van de crisis moet dan een oplossing op maat “gecomponeerd” worden. Heel vaak weet men reeds de oplossing, maar heeft men toch een interim-manager nodig om de oplossing te helpen doorduwen.
Daarna volgen enkele getuigenissen uit de praktijk, verscheidene kanten van eenzelfde probleemsituatie.
Het boek is geschreven voor interim-managers met een sterke “doener-mentaliteit”.
Een aantal geleerde lessen uit het crisismanagement besluiten dit boekje. Een aantal van die lessen zijn:
Auteur: Jeroen Wils
In dit boek beantwoordt de auteur de vraag “Hoe communiceer ik in crisissituaties?” Daarbij bouwt hij zijn verhaal logisch op volgens de vragen
Doorheen het boek maakt de auteur zeer uitgebreid gebruik van eigentijdse voorbeelden. Daardoor ligt het praktijkgehalte van het boek zeer hoog. De praktijkgevallen illustreren immers keer op keer hoe een bepaalde aanpak wel werkt, of niet.
Door de herhaling van de belangrijkste aspecten van communicatie op het einde van elke paragraaf en elk hoofdstuk vat de auteur de belangrijkste zaken telkens nog even samen.
Ondanks de grote verscheidenheid aan crisisverlopen, brengt de auteur alles wat universeel is aan crisiscommunicaties samen. Daardoor komt het boek, samen met zijn aanpak en vertelstijl, over als een praktijkboek van gouden tips. Tien handige kritieke succesfactoren van crisiscommunicatie beëindigen het boek.
Door de doorgedreven kennis van zaken van de auteur en het feit dat hij aan beide kanten van de crisiscommunicatie ervaring heeft opgedaan – als journalist en als communicatie-expert – schept het boek een unieke blik op crisiscommunicatie. Daarom ook is het interessant voor elke woordvoerder, maar ook voor het gehele crisismanagementteam van een organisatie.
Wat aan het boek m.i. ontbreekt zijn adviezen voor verdere lectuur.
Auteur: Paul Hopkin
Doorheen het boek benadert de auteur alle begrippen voor waar het in risicomanagement rond draait: de implementatie van risicomanagement in organisaties. Het boek is opgedeeld in 6 delen en een belangrijke appendix:
Om dit werk goed te lezen begin je met appendix C: dit geeft een handleiding hoe je dit werk best leest met implementatie ervan als oogmerk. Daarna begin je met de eerste vier hoofdstukken van deel 1. Daar legt de auteur de basis voor de reden van risicomanagement. Men ontdekt er als oogopener voor risicomanagement dat risico’s iets veelzijdig zijn. Daarna kan men de hoofdstukken lezen in de volgorde aangegeven in Appendix C. Dankzij deze appendix is het boek een kapstok voor iedereen die met risicomanagement te maken krijgt. Daarmee is het tevens een kapstok voor elke organisatie die zijn eigen risicomanagement moet uitwerken: aan de hand van dit boek kan elke organisatie haar eigen boek schrijven en onderhouden als implementatie er van. Graag zag ik dit boek uitgewerkt tot een encyclopediereeks waarvoor de ISO 31xxx – reeks een basis zou kunnen vormen. Het boek is een goede inleiding voor elk type CxO in elk type van organisatie.
Echter, wat naar mijn gevoel ontbreekt is hoe men iemand moet classificeren als CRO. Er is geen enkele waarschuwing terug te vinden in het boek tav Chinese vrijwilligers of mensen die het op niet-prioritaire basis opnemen.
Een andere misslag volgens mij is de bespreking van BCM in dit boek. BCM verdiende meer dan een hoofdstuk van een 10-tal blz en wat eveneens ontbreekt is hoe, in de huidige evolutie van BCM tav ERM, die twee zaken in cadans een gezamenlijke cyclus kunnen lopen. Daartoe zou appendix C kunnen gebruikt worden als insteek, maar dit gebeurde niet.
Daarnaast legde de auteur enige nadruk op supply chain (voor de economische sector) en de financiële sector. Ook de overheid komt aan bod, maar slechts zeer weinig.
De problematiek van ICT komt evenmin echt aan bod, en de normenreeks ISO 2700x evenmin. Nochtans ligt ook daar een hele ruimte braak voor een boek als dit.
Tevens zijn de voordelen van risicomanagement onvoldoende benadrukt.
Conclusie
Dit boek is geschikt als oogopener voor CxO’s en houdt een belofte in voor het uitwerken van alle risicomanagementgerelateerde materies, waarvoor in hoofdstuk 36 trouwens vermeld staat dat er meer risicomanagement ontwikkeling dient te gebeuren. Gezien het feit dat risicomanagement van toepassing is op alle onderwerpen van het management, op alle niveaus in elke organisatie, maar ook voor de overheden, en tot globaal de hele wereld toe, is de mensheid er zich toe verplicht om risicomanagement te steunen en te implementeren op alle niveaus van de maatschappij. We zijn per slot van rekening allen experts in risicomanagement in onze eigen leefwereld.