Auteur: George Friedman

Dit boek is opgesplitst in drie onderdelen: Deel I over het Europees exceptionalisme, Deel II over de wereldbrand die duurde van 1914 tot 1945 en deel III die de vinger legt op de huidige Brandhaarden.

Deel III kan niet verteld worden zonder de geschiedenissen in delen I en II, die fungeren als een exhaustieve inleiding. Hoewel deze eerste twee delen zeker interessant zijn als een korte inhoud van de geschiedenis die een tijdspanne omvat van Cortez, een van de veroveraars van de Nieuwe Wereld, tot en met de vlucht van de ouders van de auteur na WOII, waar het boek zo ongeveer mee begint; toch is het hem hier te doen om deel III, waarin de hedendaagse brandhaarden worden blootgelegd.

De brandhaarden in Europa na WOII zijn multipel, en hebben alles te maken met grenzen van natiestaten, met taalgrenzen (zelfs Vlaanderen versus Wallonië wordt even besproken), met het landschap en met de zeeën. Er volgen uitgebreide besprekingen van een sterker wordend Duitsland, een zwakker wordend Frankrijk, een economisch stevig Turkije en een afgebrokkeld Groot-Brittannië.

In de conclusie wordt de ambivalente houding van Europa geschetst: “Het huidige Europa wil alles bezitten, zonder ervoor te betalen. Het wil permanente vrede en welvaart. Het wil behoud van de nationale soevereiniteit, maar zonder dat die soevereine staten hun soevereiniteit volledig laten gelden. Europeanen willen één volk zijn maar niet elkaars lot delen. Ze willen hun eigen taal spreken maar weigeren te erkennen dat dit een belemmering zal zijn voor wederzijds begrip. Ze willen triomferen maar geen risico’s nemen. Ze willen absolute veiligheid maar willen zich niet verdedigen.”